تبلیغات
 چه جالب - هم نوع خواری فضایی !!!!
هم نوع خواری کهکشان ها 

این که فضا از لحاظ نظری نامحدود است، به این معنا نیست که همه ‌چیز در جای خود قرار دارد، بلکه اجرام کوچک به اشیای ریز دیگر برخورد می ‌کنند و در این میان، اجرامی نیز در مقیاس کهکشان به یکدیگر کوبیده می ‌شوند. بر پایه تئوری های تکامل کهکشان ها، این اجرام آسمانی با جذب تدریجی کهکشان های کوچک تر رشد می کنند. کهکشان های «سیفرتس» (Seyfert Galaxies) گروهی از کهکشان های هسته دار هستند که طیف وسیعی از گازهای یونیزه شده را ساطع می کنند. عنوان این کهکشان ها از نام «کارل کینانسیفرتس» گرفته شده است. این 
ستاره شناس در سال ۱۹۴۳ طبقه بندی این کهکشان‌ها را انجام داد. بیشتر این کهکشان ها به وسیله فعل و انفعالاتی که زمانی با دیگر کهکشان‌های نزدیک خود داشته اند فرو پاشیده اند. در پدیده همنوع خواری، ذرات متلاشی شده به داخل 
سیاه چاله های غول پیکری که در مرکز کهکشان‌ها حضور دارند فرو می افتند. این کهکشان ها با کهکشان های نزدیک خود فعل و انفعالات شدیدی دارند و بسیاری از آنها در اثر این واکنش‌ها همانند نوعی «همنوع خواری» از هم فرو می پاشند. سیاهچاله توده ای متراکم با گرانش بسیار بالا است که این نیروی جاذبه به طور کامل 
می تواند نور را جذب کند. سیاه چاله ها اغلب در مرکز کهکشان ها قرار دارند.
کهکشان مارپیچ NGC 7714تقریباً ۱۰۰ میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد و اندکی بیش از آن چه باید به کهکشان NGC 7715نزدیک شده است. زمانی بین ۱۰۰ تا ۲۰۰ میلیون سال پیش، این دو کهکشان به اندازه ‌ای به یکدیگر نزدیک شدند که شروع به بلعیدن یکدیگر کردند. آن گونه که تصاویر هابل نشان می ‌دهند، کهکشان NGC 7714در حال بلعیدن کهکشان کوچک تر است. برخلاف یک کهکشان مارپیچ عادی، بازوهای NCG 7714گسترده شده‌اند و یک هاله طلایی ‌رنگ دودی از هسته آن گسترش یافته است. علاوه بر این، یک حلقه و دو مسیر طولانی متشکل از ستارگان به سمت NCG 7714 گسترش یافته ‌اند و نوعی پل را بین دو کهکشان ایجاد کرده ‌اند. این پل، مواد را از کهکشان NGC 7715به کهکشان بزرگ ‌تر منتقل می ‌کند و مواد لازم جهت شکل ‌گیری ستاره‌ در NGC 7714را ارائه می ‌دهد. بخش اعظم این فرآیند در هسته کهکشان بزرگ ‌تر رخ می ‌دهد، اگر چه تمامی بخش‌ های کهکشان در این عمل سهیم‌ هستند.
تعداد زیادی از این ستارگان جدید، 
ستاره‌ های «ولف-رایه» ( Wolf-Rayet) هستند و این اجرام، زمانی که جوان و بزرگ هستند، هر یک دست ‌کم ۲۰ برابر خورشید جرم دارند. این دسته از ستارگان بسیار پرجرم و داغ هستند و دمای سطح آنها بین ۲۹ هزار تا ۱۹۹ هزار درجه سانتی گراد است. این ستارگان همچنین بسیار شفاف و ‌ده‌ ها هزار تا چندین میلیون بار 
درخشان ‌تر از خورشید هستند و تقریباً بخش اعظم این نور خروجی، در طیف فرابنفش قرار دارد. ستاره‌ های Wolf-Rayetدر مرحله تکامل به ستارگان عظیم، جوانمرگ می‌ شوند و اگر چه این ستارگان بسیار داغ و شفاف هستند، به دلیل وجود بادهای خورشیدی بسیار قوی، با سرعت‌های صعودی (حدود یک میلیارد بار بیشتر از سرعت خورشید) جرمشان را از دست می‌دهند. به دلیل این شکل ‌گیری ستاره ‌ای در NGC 7714، این جرم کیهانی به عنوان کهکشان انفجار ستاره‌ ای Wolf-Rayetگروه بندی می ‌شود.
کهکشان راه شیری نیز یک همنوع خوار است. یک ستاره غول سرخ تازه کشف شده که از زمان کائنات اولیه باقی مانده می تواند از جمله ستاره هایی باشد که بعد از انفجار بزرگ یا بیگ بنگ شکل گرفته است. این ستاره که در کهکشان کوتوله ای به فاصله ۲۹۰ هزار سال نوری از ما قرار دارد، ترکیبات شیمیایی آن با ترکیبات کهن ترین ستاره های کهکشان راه شیری یکسان است. حضور این نوع ستاره نظریه مربوط به این که کهکشان ما یک مرحله یا همزادخواری را پشت سر گذاشته است تا به اندازه امروزی خود رسیده تقویت می کند. در حقیقت کهکشان راه شیری با بلعیدن کهکشان های کوتوله و دیگر مواد ساختمانی کهکشانی به این حد رسیده است. کهکشان های کوتوله در واقع کهکشان های کوچکی هستند که فقط چند میلیارد ستاره دارند. در حالی که کهکشان راه شیری مرکب از صدها میلیارد ستاره است. در نظریه یا مدل میانه 
شکل گیری کهکشان، کهکشان های بزرگ اندازه خود را در میلیار ها سال و با جذب همسایه های کوچک به دست آورده اند.
اگر یک فیلم گذر زمان از کهکشان راه شیری را ببینیم، حتمأ شمار زیادی از کهکشان های کوتوله خواهیم دید که مانند زنبور ها به دور کندوی خود در گردش هستند. با گذشت زمان کهکشان هایی که با هم ترکیب شده اند و ستاره های خود را با هم یک جا بلعیده اند یک کهکشان بزرگ یعنی کهکشان راه شیری را می سازند. 
اگر کهکشان های کوتوله به راستی مواد ساختمانی کهکشان های بزرگ هستند، در آن صورت باید در هر دو نوع کهکشان ستاره های مشابه وجود داشته باشد، به ویژه ستاره های پیر سرشار از فلز٫ برای اخترشناسان «فلز» عناصر شیمیایی سنگین تر از هیدروژن یا هیلیوم است، زیرا محصول تکامل ستاره ای هستند و در کائنات اولیه فلز بسیار کم بوده است و در نتیجه 
ستاره های کهن سعی داشتند سرشار از فلز باشند. ستاره های پیر در هاله کهکشان راه شیری 
می‌توانند بسیار پر فلز یعنی میزان فلز آنها ۱۰۰ هزار بار بیشتر از خورشید باشد. بررسی ها در دهه های گذشته نتوانست هیچ یک از این گونه ستاره های پر فلز را در کهکشان های کوتوله کشف کند.
به نظر می رسد که کهکشان راه شیری 
ستاره هایی دارد که در مقایسه با هر نوع ستاره در تمامی کهکشان های کوتوله بسیار ابتدائی است. اگر کهکشان های کوتوله عناصر اولیه کهکشان راه شیری بودند، در آن صورت درک این که چرا آنها هم نباید ستاره های مشابه داشته باشند، بسیار مشکل است. ستاره « S1020549» با قدر ۱۸ یکی از ستارگان بسیار کم فروغ کهکشان کوتوله به شمار می رود. این ستاره ۶ هزار مرتبه کمتر از خورشید ما در خود فلز دارد و این ۵ مرتبه کمتر از هر ستاره یافت شده در یک کهکشان کوتوله است. پژوهشگران کل فلز ستاره (S1020549) را از میان عناصری مانند منیزیم، کلسیم، تیتانیوم و آهن اندازه گیری کردند. نشانه های کلی آن شبیه ستاره های پیر در کهکشان راه شیری بود که با توجه به رصدهای اولیه از این نظریه حمایت می کند که این ستاره های کهکشانی در کهکشان های کوتوله زائیده شده اند.
آندرومدا نیز یک کهکشان همنوع خوار است. آندرومدا همسایه راه شیری است که در فاصله ۵ر۲ میلیون سال نوری از راه شیری قرار دارد. آندرومدا برخی از کهکشان های کوتوله اطراف خود را خورده است. این کهکشان همنوع خوار همچنان در حال خوردن بقایای این
کهکشان های کوتوله است.َ
Image result for ‫کهکشان ها و هم نوع خواری آن ها‬‎Image result for ‫کهکشان ها و هم نوع خواری آن ها‬‎

تاریخ : پنجشنبه 4 آذر 1395 | 02:44 ب.ظ | نویسنده : هلیا فریدفر | نظرات

  • paper | خشم | اصراف